Przekraczanie strefy komfortu

W ramach konkursu Giełda Genialnych Pomysłów dla miasta Jasła realizujemy projekt dotyczący komunikacji pomiędzy dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną, a ich rówieśnikami w normie intelektualnej z jasielskich szkół podstawowych.  Jednym z naszych zadań było opracowanie, przygotowanie i przeprowadzenie eksperymentu społecznego w Szkole Podstawowej nr 2 w Jaśle imienia Marii Konopnickiej, do której chodzi część naszego zespołu.

W eksperymencie brali udział uczniowie naszej szkoły należący do szkolnego koła wolontariatu pod opieką pani Gabrieli D., przypadkowi uczniowie będący wówczas na przerwie, nasz zespół projektowy oraz uczniowie Ośrodka Szklono - Wychowawczego imienia Janusza Korczaka w Jaśle. W tym eksperymencie chcieliśmy zobaczyć jak zachowują się rówieśnicy względem dzieci z niepełnosprawnością, jak i czy chcą i potrafią się wzajemnie porozumiewać. Najpierw zapoznawaliśmy się z teorią eksperymenty społecznego, przygotowaliśmy plakaty, duże tablice z piktogramami, indywidualne tablice komunikacyjne oraz tablice na specjalistycznym sprzęcie: syntezatory mowy, tablety.  Doświadczenie odbyło się na głównym korytarzu naszej szkoły. Chcieliśmy zobaczyć, czy i jak uczniowie starali  się nawiązać ze sobą porozumienie, jak reagowali na nietypowe sytuacje i zachowania członków naszego zespołu. A przede wszystkim przekonać się, jak hasła: „integracja” i „tolerancja” sprawdzają się w szkolnej praktyce.

Całym eksperymentem wzbudziliśmy ciekawość uczniów i nauczycieli. Większość obserwujących nie wiedziała czym jest AAC. Po wytłumaczeniu, zaprezentowaniu i zaakceptowaniu naszego zespołu uczniowie podejmowali próby spontanicznej wzajemnej komunikacji. Niektórzy uczniowie byli otwarci i starali się być aktywnymi partnerami komunikacyjnymi, a niektórzy czuli się niekomfortowo w bliskim kontakcie z dziećmi z Ośrodka. Również dzieci z niepełnosprawnością miały podobne odczucia, co sygnalizowały w dostępne dla siebie sposoby.  Przekonaliśmy się, że w komunikacji najtrudniejsze było, nie opanowanie znaków, lecz przełamanie wewnętrznego oporu i zobaczenie w rówieśniku z niepełnosprawnością, człowieka- podobnego do siebie samego.

 Na końcu eksperymentu wszyscy oswoili się ze swoją wyjątkowością i zobaczyliśmy, że  pomimo swoich różnic jesteśmy równi.